BEING FORGOTTEN

Het doet zeer als mij shirt over mijn schouders valt. Met mijn vingers streel ik langs mijn nek, naar mijn schouders. Als ik de krassen op mijn rug voel sis ik even van de pijn. Rood gloeiend staan mijn nagels in mijn rug. Ik had weer een paniek aanval. Als ik me kan focussen op de pijn stoppen de gedachten misschien, dacht ik. Maar ik neem mezelf te veel kwalijk. Ik verloor mezelf door jou, ik verloor mezelf in jou. Het streven naar een perfect persoon heeft me gebroken, heeft me uitgeput en heeft het verpest. Ik heb het weer verpest. Vertrouwen kan ik niet, die vaardigheid ben ik al verloren bij iemand anders. Maar hoe vaak moet ik nog iets verliezen bij iemand voor ik door heb hoe ik het moet aanpakken, voor ik door heb hoe ik gewoon ík kan zijn?

The worst feeling isn’t being lonely, it’s being forgotten by someone you’d never forget.

Verlatingsangst is denk ik mijn grootste probleem. Ik hecht me snel aan iemand en dat maakt het afscheid nemen voor mij altijd zwaarder dan voor hen. Door ze bij me te willen houden trek ik aan ze, maar duw ik ze eigenlijk alleen maar harder weg. Maar angst overheerst in deze situaties. De angst je te verliezen, om weer die pijn te voelen, om alleen te staan, om gekwetst te worden of om simpelweg niet bij je te kunnen zijn. Want wanneer jij mij al lang vergeten bent, jagen nachtmerries over jou mij nog steeds na.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s